Bogusław Skut

: Function ereg() is deprecated in /home/soseki/kodokan/modules/paging/paging.module on line 106.

„Po raz pierwszy z walką wręcz zetknąłem się w Równym na Wołyniu w 1940 r., w czasie okupacji sowieckiej, podczas konspiracyjnych ćwiczeń drużyny harcerskiej działającej przy Gimnazjum Polskim. Członkiem tej drużyny był mój 16-letni brat. Miałem wówczas 11 lat i byłem wyznaczany do „stania na czujce”, dzięki czemu miałem możliwość obserwacji, a czasami również ćwiczenia. Harcerze uczyli się z jakiegoś podręcznika służb specjalnych NKWD.
Po raz drugi z walką wręcz zetknąłem się po 11 latach, w 1951 r., podczas rozpoczęcia studiów w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, gdzie zwyczajowo studenci starszych roczników organizowali dla nowicjuszy pokazy różnych dziedzin sportu. Jeden z nich był określony jako pokaz samoobrony i judo. Wśród nowicjuszy był kolega z naszej grupy studenckiej A. Nidzgórski, który przyjechał z Francji. W czasie pokazu stwierdził, że to, co pokazuj ą, to nie jest judo, a ju-jitsu. Wywiązała się dyskusja na temat judo, która w następstwie doprowadziła do kolejnego spotkania Adama z kilkunastoma zainteresowanymi kolegami. W piaskownicy w ogródku sportowym na zewnątrz budynku, dał nam pierwszy właściwy pokaz judo w Polsce. O Adamie zrobiło się głośno na uczelni. Zainteresowały się nim władze Zakładu Ciężkiej Atletyki (kierownik mgr Cz. Borejsza i asystent instruktor mgr T. Kochanowski). Adamowi zaproponowano prowadzenie zajęć judo, a od 1952 r. zajęć ze specjalizacją judo. Powstała też sekcja judo AZS. Byli już działacze na szczeblu klubu – chcieliśmy dalej rozwijać tę dyscyplinę w Polsce. W tym czasie całą działalnością sportową w kraju kierował Główny Komitet Kultury Fizycznej za pośrednictwem Departamentu Sportu, w ramach którego działały różne wydziały, w tym Wydział Sportów Walki. W jego skład wchodziły sekcje podnoszenia ciężarów i zapasów. Zaproponowaliśmy T. Kochanowskiemu, który był działaczem sekcji podnoszenia ciężarów GKKF, aby powstała przy niej podsekcja judo. Działacze się zgodzili i w 1953 r. powstała taka struktura, a jej przewodniczącym został T. Kochanowski. Nasza działalność na szczeblu centralnym ruszyła w 1954 r., kiedy już kończyliśmy specjalizację na uczelni i trzeba było napisać pracę zaliczeniową. W tym samym czasie GKKF zażądał od naszej podsekcji przedstawienia 10-letniego planu rozwoju judo w Polsce. T. Kochanowski zwrócił się do mnie o opracowanie takiego planu dla potrzeb GKKF. Zadanie wykonałem. Powstał plan rozwoju judo w Polsce na lata 1955-1965. Plan ten został następnie przez GKKF zatwierdzony do realizacji, a mnie… nie dopuszczono do egzaminu końcowego ze specjalizacji z powodu niezłożenia wymaganej pracy u kierownika Zakładu Ciężkiej Atletyki AWF. Nie zaliczono mi specjalizacji, zaznaczono jedynie, że chodziłem na zajęcia, ale stopnia trenera nie dostałem. Dopiero w 1959 r., na wniosek mojego klubu (WKS „Lotnik”), z pominięciem AWF, GKKF nadał mi tytuł trenera judo II klasy za osiągnięcia sportowe, a w 1964 r. otrzymałem tytuł trenera I klasy.
Rok 1954. Dyplom ukończenia AWF. Wszyscy dyplomanci uczestniczyli w „targu niewolników”, aby otrzymać nakazy pracy, które obowiązywały nas przez 3 lata po ukończeniu studiów. Niśczekiwanie komisja na zakończenie wezwała mnie na swoje posiedzenie, a dyrektor Centralnego Zarządu Szkolenia Kadr GKKF zaproponował mi stanowisko inspektora w Departamencie Organizacyjnym GKKF, wraz z obietnicą dalszego zakwaterowania w AWF. Tą propozycją zostałem, jako osoba bezpartyjna, zaskoczony, ale przyjąłem ją. Pracę w GKKF wspominam bardzo miło. Nawiązałem wiele kontaktów, a pracownicy pomagali mi w ściąganiu i tłumaczeniu różnorodnych materiałów z zakresu przepisów, regulaminów judo i przyszłego statutu Polskiego Związku Judo.
Rok 1955. Od 7 do 14 lutego, zorganizowaliśmy w ośrodku GKKF w Cetniewie pierwszy kurs sędziowski w judo, ustaliliśmy przepisy walki, wymagania na stopnie szkoleniowe, przeprowadzenie egzaminów, itp. Podnosiliśmy jednocześnie swoje umiejętności techniczne na macie. Były już przepisy, byli pierwsi sędziowie, można było organizować zawody. Pierwsze odbyły się 18-19 marca w Warszawie w Hali Gwardii. Następne to: październikowy Turniej Zrzeszeń Sportowych w Krakowie, a w listopadzie Międzynarodowe Zawody Dynamo NRD – Zrzeszenie Sportowe Gwardia w Hali Gwardii w Warszawie. Judo coraz bardziej się rozwijało.
Rok 1956 to rok „odwilży” politycznej w Polsce. Zaczynają powstawać pierwsze Polskie Związki Sportowe. Przekształciliśmy podsekcję w samodzielną Sekcję Judo GKKF i zaczęliśmy myśleć o założeniu Polskiego Związku Judo. Mieliśmy już przygotowane projekty regulaminów i statut Polskiego Związku Judo. Pojawiły się jednak trudności. Do założenia Związku wymagane było zgłoszenie trzech klubów mających osobowość prawną. AWF Warszawa i AZS Kraków (Franciszek Hapek), brakowało trzeciego. Trzeba było szybko działać, by wykorzystać zmiany. Jako wiceprzewodniczący sekcji judo GKKF udałem się do klubu WKS „Legia” Warszawa, gdzie przedstawiłem naszą sytuację . Spotkałem się ze zrozumieniem, wielką życzliwością i przychylnością władz tego klubu. Wojskowy Klub „Legia” Warszawa, mimo nieposiadania sekcji judo, zgłosił się na członka założyciela Polskiego Związku Judo. Dalej sprawy potoczyły się szybko.